Scroll lang genoeg en het begint te vervagen. Eerst valt de toon op. Vriendelijk, behulpzaam, een tikje gevat. Dan de structuur. Kop, emoji, belofte, knop. Andere logo's, hetzelfde ritme. Het is niet slecht. Het is alleen griezelig herkenbaar.
We hebben de machine geleerd om als ons te klinken. En nu beginnen wij allemaal als de machine te klinken.
Emotie op industriële schaal
In de race om meer content, sneller, hebben we het gevoel geïndustrialiseerd. Personalisatie is een formule geworden. Empathie komt voorverpakt. Zelfs verrassing is getest in een A/B-opzet.
AI levert schaal, snelheid en efficiëntie. Maar ze schuurt ook de randen weg. De eigenaardigheden, de wrijving, de vingerafdrukken die maken dat iets blijft hangen.
Massaal geproduceerde magie
Het resultaat ziet er goed uit. Leest goed. Presteert behoorlijk. En het blijft niet plakken.
Dat is een probleem. Niet omdat de technologie tekortschiet, maar omdat verbinding geen kwestie van volume is. Merktrouw ontstaat niet doordat je het juiste zegt. Ze ontstaat doordat je de enige bent die anders aanvoelt. En anders komt niet uit een prompt alleen.
Dit is geen oproep om de stekker uit te trekken
Integendeel. De kans zit niet in kiezen tussen AI en creativiteit, maar in de twee combineren. Laat de machine doen waar ze goed in is: patronen zien, tijd winnen, inzichten bovenhalen. En laat mensen doen waar wij goed in zijn: patronen breken, risico nemen, verhalen vertellen die ertoe doen.
Want magie werkt alleen zolang ze zeldzaam is.