Ze zeggen dat het niet echt gebeurd is als het niet op Strava staat. Dus ja, ik post daar. Meestal fietsen, af en toe een loopje.
Elke activiteit krijgt een titel. Altijd een songtekst. Dat doe ik intussen ruim twee jaar. Rockhymnes, botsautoknallers, Beyoncé of Mozart. Soms is het een zin die in mijn hoofd hangt, soms komt hij onderweg.
Waarom? Geen idee. Het begon als een grap. Geen strategie, geen diepere betekenis, gewoon een leuke gewoonte. Na een jaar was het een ding geworden.
En dan, na twee jaar
Zegt iemand: dat doe je altijd hè, die songtitels?
Bestonden er kudos in het echte leven, dan was dat er een geweest.
Die opmerking bleef hangen
Want ze zegt iets over merken.
Dat herkenning uit opdagen komt. Opnieuw en opnieuw. Roepen doet daar weinig aan. Dat ritme ertoe doet. Dat kleine dingen, lang genoeg volgehouden, een handtekening worden. Dat een goed idee opvalt en daarna ook standhoudt in de tijd.
Strategie was het niet. Maar misschien, heel misschien, was het een goed idee.
